stroje to moje zbroje
wciskają mi się dwa
naboje w kąta lewego
nogę
lekka zmiana błogości
otwierania
nóg trzepotania
i łaskę dla pana
pióro w rekompensatę dam
stroje to moje zbroje
chowa ciała
bezczelne kłamstwo
on w ekshibicjonistyczne
myśli wiódł
myśl za myślą
wiódł kobie tłum
on otwiera i zamyka
łapie i połyka
przedmowa
elewacja ci się podniosła, nie wiele wniosła
podła pułapek pełna, miejscem ma mierzyć
zło
Ci bracie, dać miałem prawdy lecz sumienie
prawd nie pozwala, to pospolite ruszenie
zaróżowienie na twarzy, malował stodołę swoje
wsi pełne muzyków ma, ja się czuję
a kim to wracam, do siebie sam ja?
akt niepierwszy
akumulator spadł z pierwszego piętra, wzrok spowity
układziony na kaloryferze sercem złożone, jajko
głupoty miażdżące mnie w codzienności powtórek telewizji
azylu jak i ty szukam tylko w odrobinie spokoju
ja chcę żyć i tworzyć, ludzi moich kochanych nie zawodzić,hej!
pełnia, księżyc znów przyjechał na obiad, zgubić treści sens
więc wracam wracam wracam przyjacielu do romantycznej, rówagi/stanu
przewagi lekko grany, przełknięty, wyśmiany i głupio wsadzony w pewien słaby dość kontekst
puent szukasz?
ukraść ci coś chcą, wziąć zabrać
i przetrawić dla siebie
ktoś mówi łatwo wykrzyczał
i spadam i wracam
choć dużo dni spędzonych dni dużo
było bać mi myśleć
niechcący powiedziawszy
zrzuceni znów w pędzący
biegnący czas