mogę teraz ja coś puścić

rozjaśnia się, byle już do punktu podstawy
rysujesz obojętności dwa grille
sądziłem, że się znamy i nie sądziłem nigdy ciebie
w naszej relacji
nakręca się i nakręca
styl przewlekle chowający
gratis z torby
a ty nie umiesz go przyjąć
tknij go/ją
a rozpruje Ci debet
rozjaśnia się, tkwi w rytmie twego pulsu
rozwarcie trzysta procent
chętnie stać by pewnie
z każdą siódemką w szczęce
i rozwydrzonym tonem
tupnąć
nazywasz się uśmiechem?
a fekalia ci spływają
gratisem w tym przypadku, był
dla Ciebie zdobiony orszak
w którym bose stopy to podstawa
wychodzi na jaw
w trzynastym, a to z grudnia, więc teraz
wyczułem i zrozumiałem
dekret działania
wysoka fala
to będą powroty do korzeni
takie poztywne wibracje
żylaste wychlaszcze oby
powłoka ogoniasta uderzy waranem
schły pędy
i wyrosły na nowo oklaskiem
nie kamp się tyle
ten terroryzm wzrokowy
który nie rozgranicza podstaw w kwestii...
jedwab włóż do ust, szybko!
przeszliśmy, albo wy żeście przeszli
całą rozkładnią wartą
biją bity tęgotłuste
klaszcze casio
a potem
gdzieś spomiędzy całości która jednoczy nas wszytskich
widnieją oczy
co do których wątpliwości się nie dopatrzysz
L.E.M.
zrzuciwszy te wszystkie kołdry
zostaje białko
zostaje białko
jakieś rozrzucone
a jeśli się złączymy
w jednolitość
nawet skała poczuje
co to znaczy mieć kurwa dusze
zrzuciłem te wszystkie naczynia, wez pozbieraj
wielokrotnie ładnie ci powtórzę
w jednolitość
nawet skała poczuje
co to znaczy mieć kurwa dusze
zrzuciłem te wszystkie naczynia, wez pozbieraj
wielokrotnie ładnie ci powtórzę
internat bez końca
większość, bo nie wszystko
w skrajne pozycje się układa
wątpliwe syndromy, które nijak się mają do osoby
łącznik myśli drążących
z czerwonym i ukrwionym czymś
co tak wiele odstąpi
rozbuhajha
grożące satysfakcje
że aż w twarz spojrzeć gorzko
dla jednych chemiczna podróż
by gry wywalczyć - salwa!
śniąca się wyspa
wytłoczona wręcz naturą
grubych mantr pewnie owiana
by gry wywalczyć - brawa!
postaci tytuł i padre
dźwięk wypuszczanego oddechu z przekonaniem
że czas się za ręce składa
lepiej już jak liść spada
sprytnie by odchował bez wkładu i żałował
wypominał, gnębił w brzuch się ino wlewa
w tym wszystkich podeszwa uwiera
sprzężenie z pewnością nastąpiłoby
gdyby dźwięk głosu i oparcie losu
szamańsko wpłynęły
rzecz wtedy jasna:
konglomerat
Subskrybuj:
Posty (Atom)
Archiwum bloga
-
►
15
(13)
- ► października (2)
-
►
13
(28)
- ► października (5)
-
►
12
(33)
- ► października (4)
-
►
11
(47)
- ► października (4)
-
►
10
(205)
- ► października (4)
















































